Theetje erbij?

Vanuit de kamer spits ik mijn oren. Bijna. Bijna klaar. Ik leg het boek dat ik lees naast me neer en loop naar de keuken waar het water in de waterkoker bijna het kookpunt heeft bereikt. Net als ik mijn hand richting de waterkoker breng hoor ik de KLIK. Mijn water is klaar. Ik kies een fleurige beker, giet het kokende water erin en laat het zakje groene thee even boven de beker hangen om het vervolgens heel langzaam te laten zakken in het warme water. Hmmmm lekkerrrrKUT. Het labeltje van het theezakje schiet uit mijn vingers. Reflex. En met twee vingers in het kokende water vis ik naar het labeltje. Hebbes! AUW. G*DVERRR. Na bekomen te zijn kan er toch een glimlach van af. Wat een contrast.

Contrast
Wat een contrast met de Japanse theeceremonie. Theeceremonie? O ja, misschien moet ik nog even vermelden dat ik een boek lees. Over vrouwen. Over Japan. Over traditie. Over thee. The Teahouse Fire van Ellis Avery. Inderdaad! De vrouw die ook The Last Nude schreef.

The Teahouse Fire verhaalt over de verwestering van Japan in de tweede helft van de negentiende eeuw. We zien Japan door de ogen van Aurelia, een Amerikaans weesmeisje, dat door de familie Shin in huis wordt genomen. De familie is invloedrijk en runt al eeuwenlang een school waar de mysterieuze rite van de theeceremonie van generatie op generatie wordt overgedragen.

Ellis Avery combineert historische gebeurtenissen met de persoonlijke ontwikkelingsverhalen van de personages. Op ingenieuze wijze introduceert zij de Japanse cultuur en de veranderingen binnen die cultuur, niet alleen in woord maar ook door middel van techniek. De lezer wordt met verschillende tempo’s geconfronteerd waarbij het verhaal voortkabbelt als het over Japanse tradities gaat en plots in een stroomversnelling komt als teken van verandering. Japanse woorden trekken de lezer verder het verhaal in. Net als Aurelia wordt de lezer geconfronteerd met een andere cultuur met tradities die voor hem onbekend zijn en daar hoort ook een taal en een geschrift bij die soms ontoegankelijk lijkt net als de cultuur zelf.

Kakiemon
Tijdens het lezen van The Teahouse Fire heb ik me verwonderd en verbaasd over het respect dat met traditie gepaard gaat. Natuurlijk is er veel veranderd, maar ook nu nog zijn er tradities die in ere worden gehouden. Neem nu Kakiemon. Kakiemon is de naam van een zeventiende-eeuwse Japanse porseleinsoort en staat bekend om de zeer verfijnde schilderkunst. In Japan geniet de kunst van het beschilderen nog steeds hoog aanzien. Desondanks neemt de vraag naar traditioneel Japans porselein niet toe waardoor het nog maar de vraag is of die traditie kan overleven, net als de theeceremonie die Ellis Avery beschrijft. Suzanne Raes heeft een prachtige documentaire gemaakt over de geschiedenis en toekomst van Kakiemon: The successor of Kakiemon. De documentaire was te zien op IDFA 2012 en was onlangs in Het Uur van de Wolf.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s